Łowca rozproszeń

Telefon do innego pokoju

Najskuteczniejszym krokiem nie jest większa silna wola, tylko większa odległość - telefon do innego pokoju, powiadomienia wyłączone, rozpraszające strony zamknięte jeszcze przed początkiem pracy. Rozproszenie, po które musisz fizycznie wstać, wygra najwyżej raz na jakiś czas. Jedno włączone urządzenie w zasięgu ręki potrafi zabić nawet dobrze rozpędzoną godzinę.

Krótkie bloki skupienia

Pracuj w odcinkach po około 25 minut i wstawiaj między nie krótką przerwę, a po trzech albo czterech odcinkach zrób sobie dłuższą pauzę. Krótszy odcinek da się wytrzymać nawet wtedy, gdy Ci się nie chce, bo widać jego koniec. W środku bloku nie robisz nic innego - co Ci przyjdzie do głowy, zapisz na kartce i wrócisz do tego w przerwie.

Jedna rzecz naraz

Zostaw otwarte tylko to, nad czym właśnie pracujesz: jeden dokument, jedną kartę, jedno zadanie. Przeskakiwanie między rzeczami wygląda jak produktywność, ale każdy powrót kosztuje kilka minut, zanim znów się złapiesz. Gdy po drodze coś Ci przyjdzie do głowy, trafia to na listę, a nie do pracy.

Plan w stylu gdy-wtedy

Ustal z góry konkretny wyzwalacz i reakcję: „gdy dopiję kawę, otworzę arkusz", „gdy wrócę z obiadu, przez dziesięć minut tylko piszę". Decyzja zapada z wyprzedzeniem, więc w chwili, gdy Ci się nie chce, nie ma już czego rozważać. Im konkretniejszy czas i miejsce, tym większa szansa, że naprawdę do tego dojdzie.

Jeden następny krok

Miej przed sobą zapisany jeden jedyny następny krok, a nie całą listę - długi wykaz kusi, żeby wybrać z niego najłatwiejszą pozycję. Gdy wrócisz z rozproszenia, nie musisz szukać, w którym miejscu jesteś, a powrót trwa sekundy zamiast minut. Skończony krok skreśl i zapisz następny - więcej ich przed sobą nie miej.