Aktor we własnej roli

Powiedz to na głos

Wybierz jedną osobę z branży, której ufasz, i opisz jej konkretnie, co budzi Twoją niepewność - nie ogólne „mam wrażenie, że się do tego nie nadaję", tylko „boję się, że przy prezentacji skończą mi się argumenty". Prawie zawsze okazuje się, że druga strona zna to samo, a poczucie wyjątkowej nieudolności rozpuszcza się w trakcie jednej rozmowy. Niewypowiedziana wątpliwość rośnie, wypowiedziana się kurczy.

Dziennik rzeczy zrobionych

Na koniec dnia zapisz trzy linijki o tym, co realnie jest gotowe - wysłana analiza, rozwiązany problem, egzamin z głowy. Nie zapisuj wrażeń w stylu „poszło całkiem nieźle", tylko fakty; wrażenia pod presją się wyginają, lista nie. Po miesiącu masz w ręku dowód, z którym poczucie „nic tak naprawdę nie umiem" nie ma jak się równać.

Nowicjusz to nie oszust

Kiedy pojawi się myśl „nie pasuję tutaj", przetłumacz ją na dokładniejsze zdanie: „tej konkretnej rzeczy dopiero się uczę". Pierwsze zdanie mówi o Twojej wartości i nic się z nim nie da zrobić, drugie mówi o umiejętności i ma rozwiązanie. Między tymi dwoma zdaniami leży cała różnica między bezradnością a planem.

Limit na przygotowanie

Ustal z góry, ile czasu dasz przygotowaniu - na przykład dwie godziny na prezentację - i po jego upływie kończ, niezależnie od tego, jak się czujesz. Przygotowanie ponad miarę i tak nie podnosi już jakości, tylko na chwilę ucisza niepewność, a przy okazji uczy ją, żeby następnym razem odezwała się znowu. Limit jest nieprzyjemny dokładnie dwa razy, potem się przyzwyczajasz.

Ty rok temu

Porównuj się ze sobą sprzed roku, a nie z ludźmi wokół - u nich widzisz gotowe wyniki, a nie niezgrabne początki i rzeczy, które im nie wyszły. Wypisz trzy konkretne rzeczy, które dziś ogarniasz, a rok temu jeszcze nie; zwykle jest ich więcej, niż się wydaje. Cudzego montażu z samych najlepszych momentów nigdy nie dogonisz, bo Twoje kulisy do niego nie należą.