Test syndromu oszusta

Syndrom oszusta to poczucie, że za swój sukces nie do końca odpowiadasz - że w swojej roli jesteś raczej przez pomyłkę i prędzej czy później wyjdzie to na jaw. Mówi się na to również impostor syndrome i nie jest to ani zaburzenie, ani diagnoza: to wzorzec przeżywania, który czasem zna większość ludzi, i odzywa się często właśnie u tych, którzy mają za sobą wyniki. Nasz test ma 21 własnych pozycji, po siedem na każde źródło wątpliwości, i wyliczy Ci wynik ogólny, przedział oraz to, skąd biorą się Twoje wątpliwości.

Wątpliwości co do własnych umiejętności mają trzy różne źródła. Poczucie bycia oszustem to ciche założenie, że Twoje miejsce należy do kogoś zdolniejszego - przygotowujesz się przez to bardziej, niż trzeba, i wolisz nie zapytać. Umniejszanie sukcesów to nawyk, który każdemu dobremu wynikowi odbiera wagę: było łatwo, zasługa zespołu, a poprzeczka i tak zaraz idzie wyżej. Szczęście i okoliczności opisują nierówne tłumaczenie, w którym za porażkę odpowiada człowiek sam, ale za sukces wyczucie czasu i sprzyjający splot. Według Twojego przedziału i najsilniejszego źródła test przypisze Cię do jednego z 10 profili - a to istotne, bo technika, która działa na poczucie odgrywania roli, przy umniejszaniu sukcesów jest bezużyteczna.

Koncepcję opisały psycholożki Pauline Clance i Suzanne Imes pod koniec lat 70., ale pozycje i sposób oceny w naszym teście są nasze własne. Potraktuj go więc jako orientacyjne samopoznanie, a nie jako diagnostykę: to nie choroba ani zaburzenie, w klasyfikacji zaburzeń psychicznych nie figuruje, a poczucie, że człowiek nie należy tam, gdzie jest, znają też ludzie, u których nikt by go nie podejrzewał. Wątpliwości co do siebie w dodatku nie stoją same - wiążą się z neurotycznością, jednym z pięciu wymiarów testu Big Five, oraz z wytrwałością, którą mapuje test wytrwałości (grit). Gdy uzupełnisz o nie swoje wątpliwości, zobaczysz cały obraz.