Oplichterssyndroomtest | CareerChoicer.com

Als ik nieuwe verantwoordelijkheid krijg, wacht ik op het moment waarop blijkt dat ik het niet aankan.

Een compliment zwak ik in gedachten meteen af - het zal wel niets moeilijks zijn geweest.

Als ik slaag, is de eerste verklaring die bij me opkomt een gelukkig toeval.

In vergaderingen bekruipt me het gevoel dat alle anderen dieper in het onderwerp zitten dan ik.

Als er iets goed gaat, zeg ik tegen mezelf dat iedereen dat had gekund.

Mijn huidige plek heb ik eerder aan goede timing te danken dan aan mijn kunnen.

Ik voel me een acteur die deskundigheid eerder speelt dan werkelijk heeft.

Als ik iets afmaak, kan ik toegeven dat het mijn verdienste is.

Bij tentamens en sollicitatiegesprekken heb ik vooral geluk met de vragen.

In wat ik doe voel ik me stevig in mijn schoenen staan.

Na elk gehaald doel verschuif ik de lat zo dat het succes niet meer telt.

Mijn successen beschouw ik als het resultaat van mijn eigen werk.

Voordat ik mijn eigen werk presenteer, ben ik vaak bang dat de gaten in mijn kennis bovenkomen.

In feedback hoor ik vooral de kritiek - het lovende deel gaat langs me heen.

Als een project goed uitpakt, schrijf ik dat vooral toe aan hoe de omstandigheden toevallig samenvielen.

De rollen waarin ik zit voelen een maat te groot voor wie ik werkelijk ben.

Mijn resultaten tot nu toe kan ik zonder gêne opnoemen.

Ik heb het gevoel dat mensen mild over me oordelen en dat ik daardoor doorkom.

Als iemand me grondig aan de tand voelt, houd ik stand.

Diploma's en certificaten zie ik als papieren die weinig over mij zeggen.

Ik weet dat het geen toeval is als het me goed gaat.

Klaar!

Je antwoorden zijn klaar voor de evaluatie.

Resultaten per e-mail bewaren?

Optioneel. Hiermee bewaren we je resultaten - je kunt er dan altijd naar terug.

Welkom terug

Als ik nieuwe verantwoordelijkheid krijg, wacht ik op het moment waarop blijkt dat ik het niet aankan.

Een compliment zwak ik in gedachten meteen af - het zal wel niets moeilijks zijn geweest.

Als ik slaag, is de eerste verklaring die bij me opkomt een gelukkig toeval.

In vergaderingen bekruipt me het gevoel dat alle anderen dieper in het onderwerp zitten dan ik.

Als er iets goed gaat, zeg ik tegen mezelf dat iedereen dat had gekund.

Mijn huidige plek heb ik eerder aan goede timing te danken dan aan mijn kunnen.

Ik voel me een acteur die deskundigheid eerder speelt dan werkelijk heeft.

Als ik iets afmaak, kan ik toegeven dat het mijn verdienste is.

Bij tentamens en sollicitatiegesprekken heb ik vooral geluk met de vragen.

In wat ik doe voel ik me stevig in mijn schoenen staan.

Na elk gehaald doel verschuif ik de lat zo dat het succes niet meer telt.

Mijn successen beschouw ik als het resultaat van mijn eigen werk.

Voordat ik mijn eigen werk presenteer, ben ik vaak bang dat de gaten in mijn kennis bovenkomen.

In feedback hoor ik vooral de kritiek - het lovende deel gaat langs me heen.

Als een project goed uitpakt, schrijf ik dat vooral toe aan hoe de omstandigheden toevallig samenvielen.

De rollen waarin ik zit voelen een maat te groot voor wie ik werkelijk ben.

Mijn resultaten tot nu toe kan ik zonder gêne opnoemen.

Ik heb het gevoel dat mensen mild over me oordelen en dat ik daardoor doorkom.

Als iemand me grondig aan de tand voelt, houd ik stand.

Diploma's en certificaten zie ik als papieren die weinig over mij zeggen.

Ik weet dat het geen toeval is als het me goed gaat.

Klaar!

We gebruiken cookies

Cookie-instellingen