Twój styl pracy: 7 wymiarów, które decydują o produktywności

Siedzisz w biurze typu open space, a kolega obok właśnie puścił podcast z głośnika. "Pomaga mi się skupić" - rzuca w Twoją stronę. Ty w tej sekundzie sprawdzasz wzrokiem, jak wytrzymały jest kabel od słuchawek. Jemu chaos służy. Tobie potrzebna jest cisza. Które z Was pracuje "właściwie"?

Oboje macie rację. Styl pracy to nie kwestia dobrze albo źle. To kwestia dopasowania tego, jak pracujesz, do tego, gdzie pracujesz. A pierwszy krok do produktywności, która się utrzyma, to zrozumienie własnego stylu.

Czym jest styl pracy i dlaczego ma znaczenie

Styl pracy to stały wzorzec tego, jak podchodzisz do zadań, jak organizujesz czas, jak rozmawiasz ze współpracownikami i jak reagujesz na presję. To nie to samo co osobowość, choć jedno z drugim się przenika. Dwóch introwertyków może mieć zupełnie inne style pracy: jeden drobiazgowy i metodyczny, drugi twórczy i chaotyczny.

Badanie Franka Duffy'ego z MIT Media Lab (2018) wykazało, że pracownicy, których środowisko pracy pasuje do ich stylu, osiągają o 17% wyższą produktywność i o 32% wyższą satysfakcję z pracy. To nie są kosmetyczne różnice.

7 wymiarów stylu pracy

Styl pracy to nie jedna skala od złego do dobrego. To profil na siedmiu wymiarach, z których każdy ma dwa bieguny. Gdzie plasujesz się Ty?

1. Struktura: planista czy improwizator

Planista zaczyna dzień od listy zadań, traktuje kalendarz jak nawigację i źle znosi, kiedy plany zmieniają się w biegu. Improwizator idzie za tym, co przynosi dana chwila, reaguje na bieżąco, a sztywny plan go dusi.

Planiści są w swoim żywiole w zarządzaniu projektami i powtarzalnych procesach. Improwizatorzy błyszczą w kryzysie i w rolach twórczych, gdzie przewidywalność i tak jest złudzeniem.

2. Współpraca: gracz zespołowy czy solista

Jedni myślą na głos. Potrzebują dyskusji, burzy mózgów, odbicia pomysłu od kogoś. Rozmowa jest dla nich narzędziem pracy, nie przerwą w niej. Drudzy muszą najpierw przetrawić rzecz w samotności i dopiero wtedy pokazują gotowy efekt.

Co ciekawe, nie pokrywa się to prosto z introwersją i ekstrawersją. Pewnie znasz kogoś towarzyskiego, komu najlepiej pracuje się w pojedynkę. Albo cichą osobę, która paradoksalnie potrzebuje w zespole przynajmniej jednego partnera do sparingu.

3. Tempo: sprinter czy maratończyk

Sprinter pracuje zrywami. Intensywnie, potem przerwa. Deadline za pasem? Świetnie, to jego żywioł. Maratończyk trzyma równe tempo. Nie wypali się, ale też nie zrobi cudu przez jedną noc.

Żadne z tych podejść nie jest lepsze. Problem zaczyna się wtedy, gdy sprinter trafia do kultury, która oczekuje równej wydajności przez osiem godzin dziennie. Albo gdy maratończyk ląduje w firmie żyjącej od pożaru do pożaru.

4. Inicjatywa: proaktywny czy reaktywny

Osoba proaktywna sama szuka, co trzeba zrobić. Proponuje zmiany i wyłapuje problemy, zanim te zdążą się wydarzyć. Osoba reaktywna czeka na polecenie, ale potem wykonuje je rzetelnie i dokładnie.

W startupie potrzebujesz ludzi proaktywnych. Na sali operacyjnej chcesz mieć pielęgniarki, które precyzyjnie trzymają się poleceń chirurga, a nie takie, które improwizują. Wszystko rozstrzyga kontekst.

5. Szczegóły: perfekcjonista czy wizjoner

Perfekcjonista sprawdza, przepisuje i dopieszcza detale. Dostarcza mniej, za to bez rys. Wizjoner widzi całość, strategię i kierunek, a szczegóły go spowalniają.

Pamiętasz Steve'a Jobsa? Był rzadką hybrydą: wizjonerem z obsesją na punkcie detali. Większość z nas ciąży jednak ku jednemu biegunowi. I nie ma w tym nic złego, o ile wiesz, ku któremu.

6. Ryzyko: zachowawczy czy eksperymentator

Podejście zachowawcze minimalizuje błędy. Podejście eksperymentalne maksymalizuje innowacje. Jedno i drugie ma wartość, jedno i drugie ma swoją cenę.

Firma złożona z samych ostrożnych nigdy nie stworzy przełomowego produktu. Firma pełna eksperymentatorów nigdy nie dowiezie stabilnej usługi. W praktyce potrzeba obu typów, ale Ty jako pojedynczy człowiek naturalnie ciągniesz w jedną stronę.

7. Różnorodność: specjalista czy multitasker

Specjalista chce jednego zadania i głębokiego skupienia. Multitasker przeskakuje między aktywnościami i czerpie energię ze zmienności. Ludzie często mylą tu preferencję z umiejętnością. Część multitaskerów byłaby realnie wydajniejsza, gdyby pozwoliła sobie przez jakiś czas robić jedną rzecz naraz. Lubić przełączanie się między zadaniami i być w nim dobrym to dwie różne sprawy.

Co daje Ci znajomość własnego stylu pracy

Zrozumienie swojego stylu daje trzy rzeczy:

Możesz zaprojektować sobie środowisko. Jesteś sprinterem i solistą? Wynegocjuj dwa dni pracy z domu w tygodniu i pracuj w skupionych blokach. Maratończyk z potrzebą zespołu poszuka raczej biura z ludźmi i stabilnego grafiku.
Łatwiej nazwać swoje potrzeby. "Potrzebuję briefu do piątku, żeby zaplanować kolejny tydzień". Tak mówi planista. To nie skarga, tylko instrukcja obsługi.
Przestajesz się porównywać. Kolega, który żongluje trzema projektami naraz, wcale nie musi być od Ciebie lepszy. Ma inny styl. Ty pracujesz może nad jednym, ale na głębokości, do której on nigdy nie dojdzie.

Przykład: Marcin i jego odkrycie

Marcin, programista w polskiej firmie technologicznej, przez lata miał poczucie, że jest wolny. Koledzy sypali kodem, a on robił notatki, rysował diagramy i przemyśliwał rozwiązania. Czuł się gorszy. Aż menedżer pokazał mu jedną statystykę: kod Marcina miał najniższą liczbę błędów w całym zespole. Nie był wolny. Był dokładny. Jego styl pracy (planista, solista, perfekcjonista) po prostu wyglądał na "wolny" na tle eksperymentatorów i sprinterów dookoła.

Kiedy to zrozumiał, przestał się stresować i zaczął mówić o swoim stylu wprost: "Potrzebuję jednego dnia więcej, ale kod będzie czysty". Zespół się dostosował, a wyniki całości poszły w górę.

Jak wykorzystać swój styl pracy w praktyce

Kiedy szukasz pracy

Zanim wyślesz CV, odpowiedz sobie na pytanie: jakiego środowiska naprawdę potrzebuję? Startup czy korporacja, zdalnie czy w biurze, samodzielna robota czy zespołowe spotkania. Ogłoszenia mówią o tym niewiele, ale na rozmowie możesz o to dopytać wprost. Styl pracy jest filtrem, który potrafi Ci oszczędzić kilka lat w nieswojej roli.

Kiedy prowadzisz zespół

Menedżer, który zna style pracy swoich ludzi, umie zestawiać uzupełniające się pary. Planista i improwizator równoważą się nawzajem, o ile się rozumieją. Perfekcjonista i wizjoner tworzą mocny duet wtedy, gdy szanują to, co wnosi ta druga strona.

Kiedy pracujesz nad sobą

Nie musisz zmieniać swojego stylu. Ale opłaca się ćwiczyć umiejętność zmiany biegu. Sprinter, który nauczy się pracować w trybie maratońskim, poradzi sobie w szerszym zakresie sytuacji. Nie zmienił preferencji. Poszerzył repertuar. Zwykle wystarczy jeden wymiar, w którym umiesz świadomie przejść na drugi biegun, kiedy sytuacja tego wymaga.

Chcesz określić swój styl pracy dokładniej? Wypróbuj test stylu pracy, który rozrysuje Twój profil na każdym z wymiarów i pomoże Ci znaleźć środowisko, w którym naprawdę będziesz produktywny.

Bo produktywność nie polega na robieniu więcej. Polega na robieniu tego, co Ci pasuje, w sposób, który Ci pasuje.