Test chronotypu | CareerChoicer.com

Najlepsze pomysły i skupienie przychodzą u mnie dopiero wieczorem, gdy inni już kończą.

Zasypiam i wstaję niemal o tej samej porze, niezależnie od tego, czy jest dzień powszedni, czy weekend.

W ciągu pół godziny od przebudzenia potrafię zająć się nawet trudnymi sprawami.

Bez problemu zasypiam kilka godzin wcześniej albo później, niż mam w zwyczaju.

Gdyby to zależało ode mnie, dzień pracy zaczynałby się u mnie o kilka godzin później.

Przesunięcie rozkładu o kilka godzin - podróż, praca na zmianie, zarwana noc - wytrąca mnie na kilka dni.

Najtrudniejszą pracę wykonuję najlepiej rano, przed południem.

Po krótkiej nocy szybko dochodzę do siebie.

Przed północą rzadko chce mi się spać.

Gdy nie jem i nie śpię o swoich zwykłych porach, czuję się nieswojo.

Wieczorem po dziewiątej niewiele już wymyślę.

Nieregularny plan mi nie przeszkadza - dopasuję się do prawie każdego grafiku.

Poranne wstawanie jest dla mnie walką nawet po dobrze przespanej nocy.

Jedna zarwana noc mnie kładzie - następnego dnia prawie nie funkcjonuję.

Wstaję wcześnie także w dni, kiedy nie muszę.

Spokojnie utnę sobie drzemkę o dowolnej porze dnia, gdy tylko jest okazja.

W weekend naturalnie śpię długo, aż do późnego przedpołudnia.

Mój dzień ma stały rytm, którego trzymam się nawet wtedy, gdy nie muszę.

Poranne godziny, zanim świat ruszy z miejsca, to moja ulubiona część dnia.

Przy podróżach przez strefy czasowe przestawiam się szybciej niż inni.

Wymagające zadania zostawiam sobie na późne popołudnie albo wieczór - wtedy myśli mi się najlepiej.

Zmianę strefy czasowej albo czasu letniego czuję jeszcze przez tydzień.

Wieczorne wyjścia sprawiają mi większą przyjemność, gdy nie zaczynają się zbyt późno.

Pora, o której idę spać, zmienia się u mnie w zależności od tego, co się akurat dzieje - i nie przeszkadza mi to.

Gotowe!

Twoje odpowiedzi są gotowe do analizy.

Zapisać wyniki na e-mail?

Opcjonalne. Służy do zapisania wyników - w każdej chwili możesz do nich wrócić.

Witaj ponownie

Najlepsze pomysły i skupienie przychodzą u mnie dopiero wieczorem, gdy inni już kończą.

Zasypiam i wstaję niemal o tej samej porze, niezależnie od tego, czy jest dzień powszedni, czy weekend.

W ciągu pół godziny od przebudzenia potrafię zająć się nawet trudnymi sprawami.

Bez problemu zasypiam kilka godzin wcześniej albo później, niż mam w zwyczaju.

Gdyby to zależało ode mnie, dzień pracy zaczynałby się u mnie o kilka godzin później.

Przesunięcie rozkładu o kilka godzin - podróż, praca na zmianie, zarwana noc - wytrąca mnie na kilka dni.

Najtrudniejszą pracę wykonuję najlepiej rano, przed południem.

Po krótkiej nocy szybko dochodzę do siebie.

Przed północą rzadko chce mi się spać.

Gdy nie jem i nie śpię o swoich zwykłych porach, czuję się nieswojo.

Wieczorem po dziewiątej niewiele już wymyślę.

Nieregularny plan mi nie przeszkadza - dopasuję się do prawie każdego grafiku.

Poranne wstawanie jest dla mnie walką nawet po dobrze przespanej nocy.

Jedna zarwana noc mnie kładzie - następnego dnia prawie nie funkcjonuję.

Wstaję wcześnie także w dni, kiedy nie muszę.

Spokojnie utnę sobie drzemkę o dowolnej porze dnia, gdy tylko jest okazja.

W weekend naturalnie śpię długo, aż do późnego przedpołudnia.

Mój dzień ma stały rytm, którego trzymam się nawet wtedy, gdy nie muszę.

Poranne godziny, zanim świat ruszy z miejsca, to moja ulubiona część dnia.

Przy podróżach przez strefy czasowe przestawiam się szybciej niż inni.

Wymagające zadania zostawiam sobie na późne popołudnie albo wieczór - wtedy myśli mi się najlepiej.

Zmianę strefy czasowej albo czasu letniego czuję jeszcze przez tydzień.

Wieczorne wyjścia sprawiają mi większą przyjemność, gdy nie zaczynają się zbyt późno.

Pora, o której idę spać, zmienia się u mnie w zależności od tego, co się akurat dzieje - i nie przeszkadza mi to.

Gotowe!

Używamy plików cookie

Ustawienia cookies