Test stylów humoru | CareerChoicer.com

Kiedy zbiera się paczka znajomych, zwykle to ja rozśmieszam cały stół.

Nawet w kiepskim dniu potrafię znaleźć coś, z czego się pośmieję.

Zanim powiem coś zabawnego, zastanawiam się, czy kogoś to nie urazi.

Kiedy chcę kogoś rozbawić, żartuję głównie z siebie.

Napiętą naradę albo niezręczną ciszę najchętniej przerywam żartem.

W stresie humor jest ostatnią rzeczą, o jakiej myślę.

Ironiczna uwaga pod czyimś adresem wymyka mi się, zanim zdążę ją powstrzymać.

Opowiadam historie o własnych wpadkach, nawet jeśli potem czuję się przez to trochę głupio.

W towarzystwie raczej słucham dowcipów, niż sam je opowiadam.

Kiedy coś się nie uda, szybko dostrzegam w tym komiczną stronę.

Lubię nabijać się z potknięć ludzi wokół mnie.

Nie zgadzam się na poniżanie samego siebie dla rozrywki innych.

Lubię zamieniać wspólne przeżycia w historie, przy których wszyscy się bawią.

Zabawne momenty z całego dnia lubię odtwarzać sobie w głowie i bawić się nimi po raz drugi.

Żarty, które kogoś poniżają, nie wydają mi się śmieszne.

Pozwalam innym bawić się moim kosztem, żeby nie psuć atmosfery.

Humor to dla mnie najszybszy sposób, żeby zbliżyć się do nowych osób.

Problemy traktuję śmiertelnie poważnie - rozładowywanie ich humorem mi nie wychodzi.

Dobrze wymierzona złośliwość to dla mnie przyprawa rozmowy.

Kiedy żarty idą pod moim adresem, potrafię to przerwać.

Zabawianie grupy to nie moja rola - zostawiam ją innym.

Dzięki humorowi z nieprzyjemnych wspomnień szybko robią się zabawne anegdoty.

W słownej przepychance spokojnie przyciskam mocniej, nawet jeśli zaboli to drugą stronę.

Zanim ktoś zdąży ze mnie zażartować, wolę sam się z siebie nabić.

Gotowe!

Twoje odpowiedzi są gotowe do analizy.

Zapisać wyniki na e-mail?

Opcjonalne. Służy do zapisania wyników - w każdej chwili możesz do nich wrócić.

Witaj ponownie

Kiedy zbiera się paczka znajomych, zwykle to ja rozśmieszam cały stół.

Nawet w kiepskim dniu potrafię znaleźć coś, z czego się pośmieję.

Zanim powiem coś zabawnego, zastanawiam się, czy kogoś to nie urazi.

Kiedy chcę kogoś rozbawić, żartuję głównie z siebie.

Napiętą naradę albo niezręczną ciszę najchętniej przerywam żartem.

W stresie humor jest ostatnią rzeczą, o jakiej myślę.

Ironiczna uwaga pod czyimś adresem wymyka mi się, zanim zdążę ją powstrzymać.

Opowiadam historie o własnych wpadkach, nawet jeśli potem czuję się przez to trochę głupio.

W towarzystwie raczej słucham dowcipów, niż sam je opowiadam.

Kiedy coś się nie uda, szybko dostrzegam w tym komiczną stronę.

Lubię nabijać się z potknięć ludzi wokół mnie.

Nie zgadzam się na poniżanie samego siebie dla rozrywki innych.

Lubię zamieniać wspólne przeżycia w historie, przy których wszyscy się bawią.

Zabawne momenty z całego dnia lubię odtwarzać sobie w głowie i bawić się nimi po raz drugi.

Żarty, które kogoś poniżają, nie wydają mi się śmieszne.

Pozwalam innym bawić się moim kosztem, żeby nie psuć atmosfery.

Humor to dla mnie najszybszy sposób, żeby zbliżyć się do nowych osób.

Problemy traktuję śmiertelnie poważnie - rozładowywanie ich humorem mi nie wychodzi.

Dobrze wymierzona złośliwość to dla mnie przyprawa rozmowy.

Kiedy żarty idą pod moim adresem, potrafię to przerwać.

Zabawianie grupy to nie moja rola - zostawiam ją innym.

Dzięki humorowi z nieprzyjemnych wspomnień szybko robią się zabawne anegdoty.

W słownej przepychance spokojnie przyciskam mocniej, nawet jeśli zaboli to drugą stronę.

Zanim ktoś zdąży ze mnie zażartować, wolę sam się z siebie nabić.

Gotowe!

Używamy plików cookie

Ustawienia cookies